Πιο πιστή εικόνα της ζωής μας δεν υπάρχει. Ο κόσμος μας χτυπιέται από κύματα αφρισμένα, προβλήματα πελώρια και απειλητικά, ο πληθωρισμός,η ανεργία, η πολιτική αστάθεια, οι πόλεμοι,τα οργανωμένα συμφέροντα,η νεολαία. Άνισος αγώνας. Οι φθαρμένες ψυχές των ανθρώπων γύρω,οι κακίες, τα μίση,τα πάθη,τα δράματα.Με ποιον συμμάχησε η ζωή;Πώς να τολμήσεις να τα βάλεις μαζί της; Πόσοι δεν μένουν στα μισά ή πόσα νιοσκάρωτα, καλλίγραμμα κα'ί'κια δεν βουλιάζουν στα πρώτα μέτρα;Τα βλέπουμε, τα ζούμε κάθε μέρα.

Κάποιοι τολμηροί θαλασσοπόροι έκαναν μεγάλες αποστάσεις στη θάλασσα πάνω σε αυτοσχέδια μικρά κα'ι'κάκια. Κάποτε είχα δει ένα τέτοιο σε μια έκθεση. Τα λένε καγιάκ και είναι από ξύλο,λινό καραβόπανο και πίσσα αδιάβροχη,κα- μωμένα μόνο για ένα άτομο,κι αυτό καθιστό.Τόλμησαν και ταξίδεψαν μ'αυτό το πράγμα;Ναι,αλλά από πίσω είχε ελικόπτερο και πιο πίσω δούλευε ο ασύρματος και παρακολουθούσαν με ραδιοσύνδεση την κάθε του κίνηση.Πώς να τα βάλεις με τη θάλασσα,τα κύματα;Είναι αλήθεια, μόνος σου δεν μπορείς.Η ζωή έχει καταντήσει τόσο σκληρή και αφιλόξενη στα χέρια της αμαρτίας.Το αφρισμένο της πρόσωπο γεμίζει αγωνία όποιον το αντικρύσει.Οι μέρες μας γέματες αρρώστια και θάνατο.Οι φόβοι, το άγχος, η αβεβαιότητα σκότωνουν.Και τούτο γιατί πολλοί άνθρωποι αγνοούν τον Κύριο των κυμάτων (Ψαλμός πθ'9). Πολλά τα ονόματα Του και δυνατές οι αλήθειες που κρύβουν μέσα τους.Όμως τούτο το "Συ δεσπόζεις την έπαρσιν των κυμάτων" 'εχει τόση δύναμη και παρηγοριά μέσα του για όσους το αγκαλιάζουν με πίστη.

Κάποτε ο ίδιος ο Κύριος στις μέρες της Καινής Διαθήκης μίλησε στην αγριεμένη θάλασσα της Γαλιλαίας όπως οι κυρίες στις αριστοκρατικές συνοικίες μιλούν στο σκυλάκι τους.Με ένα νόημα, με μια εντολή, και ηρέμησε.Σαν τα σκυλάκια που κάθονται στα δυο πισινά ποδαράκια τους υποταγμένα και σε κοιτούν στα μάτια. Ποιος είναι αυτός;Τι δύναμη έχει; Είναι ο Κύριος των κυμάτων.Έχει εξουσία,έχει τη δύναμη του Δημιουργού, γιατί με το λόγο Του πλάστηκαν όλα. Ξέρει από πόνο, γνωρίζει τα δράματα που η αμαρτία πότισε τη ζωή μας. Και είναι ο μόνος που μπορεί , που ενδιαφέρεται να σκουπίσει τα δάκρυα, να γλυκάνει την πίκρα, να νικήσει τον πόνο που σκοτώνει.

Έχουν φτιάξει μια εικόνα του Θεού της Βίβλου οι άνθρωποι στο μυαλό τους. Έκαναν μετά τους υπολογισμούς τους υπέρ και κατά και βρήκαν πως δε συμφέρει. Καλύτερα μόνοι. Να το παλέψουμε.Και παλεύουν.Κάτι καταφέρνουν, μα σε λίγο έρχεται ένα πελώριο κύμα και σαρώνει τα πάντα.Δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Γκρεμίσματα,αποκα'ί'δια, συντρίμμια. Παλεύουν μόνοι οι άνθρωποι να στήσουν τη ζωή τους , όσο η θάλασσα τους γελάει και τους υπόσχεται γαλήνη και δροσερές απολαύσεις.Και ξαφνικά γυρίζει.Μα εκείνοι δεν έχουν υπολογίσει τα γυρίσματα της ζωής.Έρχεται η σειρά του δικηγόρου για το διαζύγιο και η σειρά του χειρουργού και μάλιστα στην Αγγλία για μπάι-πας στα βουλωμένα σωληνάκια της καρδιάς, αφού έχει πουλήσει όλα τα ακίνητα προηγουμένως, και η σειρά του εισαγγελέα...και η σειρά του αχάριστου παιδιού, της ζήλειας, της αδιαφορίας ...αλυσίδα ολόκληρη. Κύματα πελώρια, καθημερινά.

Θυμάμαι κάτι φωτογραφίες με ηλιοψημένους και αλμυροψημένους ναυτικούς να κοιτάζουν με νόημα τη θάλασσα.Έχουν μάθει τόσα πολλά μαζίτης,έχουν δει τόσα καθισμένοι στα γόνατα της,ζωή ολόκληρη.Και ο πιστός άνθρωπος που'χει ακουμπήσει το θάρρος του και την ελπίδα του στο ζωντανό Θεό της Βίβλου κοιτάζει με νόημα τη ζωή πίσω του. Μόνος στο κατάστρωμα με τον Κύριο του συντροφιά αχώριστη.Απ'Αυτόν θα πάρει την απάντηση,σ'Αυτόν θα βρει τη λύση που αναζητά.Kαι είναι τόσο όμορφο σε τούτη τη σκληρή ζωή να ξέρεις πού να στραφείς, να έχεις πού να στραφείς όταν τα κύματα σε απειλούν. Ζωή ελεγχόμενη πλήρως από τον Κύριο.Ούτε τρίχα δεν μπορεί να κινηθεί χωρίς την άδεια, την έγκριση την προσωπική του Πατέρα μας.

Όλοι κάποτε έτσι ξεκινήσαμε.Σφίξαμε τα δόντια,τα ποντίκια να παλέψουμε. Σε λίγο τα βράχια,τα κύματα,οι πειρατές,το σκοτάδι της νύχτας.Ο Θεός που πιστεύουμε μας ζύγωσε πληγωμένους, ο μόνος που καρδιοχτύπησε για μας και άπλωσε τα χέρια της αγάπης.Αυτά τα χέρια,αυτή Του η αγάπη,η καρδιά Του είναι ο θησαυρός μας.Δε σερνόμαστε πια,δεν αναζητούμε λύσεις και στηρίγματα. Έχουμε,βρήκαμε, ο Κύριος των κυμάτων μας οδηγεί με ασφάλεια.Απ'έξω τρικυμία. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς,με τη ζωή της αμαρτίας που διάλεξαν οι άνθρωποι. Μα μέσα μας μια ζωή ακουμπισμένη στον Κύριο,στη δύναμη Του,στις υποσχέσεις Του τις τόσο αληθινές.Εκείνος ρυθμίζει με αγάπη και σοφία κάθε μας κίνηση. Σηκώνει τη ράμπα.Είναι παρών,ο ίδιος προσωπικά, μας κυκλώνει με στοργή. Μα δεν είναι ούτε παράξενο, ούτε υπερβολικό.Είμαστε τα παιδιά Του, ο καρπός του πόνου της ψυχής Του.

Τι χάνουν όσοι αρνούνται το Θεό στη ζωή τους! Παλεύουν να ενωθούν,να συσπειρωθούν,να κάνουν ένα κοινό μέτωπο για ν'αντιμετωπίσουν τα κύματα.Η εποχή μας έχει διαγράψει το Θεό.Κι εκεί που όλα φαίνονται ρόδινα,ένα αγέλαστο κύμα τα σκορπίζει όλα σαν πούπουλα στο βοριαδάκι.Το γνήσιο παιδί του Θεού χαμογελάει,γιατί έχει στηρίξει όλη του τη ζωή πάνω στο Θεό,που υπόσχεται: "Μη φοβού,διότι εγώ σε ελύτρωσα,σε εκάλεσα με το όνομα σου.Όταν διαβαίνεις διά των υδάτων,μετά σου θέλω είσθαι και όταν διά των ποταμών,δεν θέλουσι πλημμυρίσει επί σε"(Ησα'ί'ας μγ' 1,2).

Ο Κύριος των κυμάτων, ο Θεός που πιστεύουμε κι εμπιστευόμαστε!


Προηγούμενη Σελίδα